หลายปีผ่านไปหลังเหตุการณ์ที่หมู่บ้านมินาคามิ
ยาเอะได้กลายมาเป็นภรรยาของมุนาคาตะ เรียวโซ
ส่วนเรียวโซเองนั้นก็ได้ประกอบอาชีพเป็นนักวิจัยความเชื่อทางประเพณีตามรอยของมาคาเบะ เซอิจิโร่ผู้เป็นอาจารย์
ไม่นานยาเอะก็ตั้งครรภ์และให้กำเนิดลูกสาวชื่อว่ามิโคโตะ
เรียวโซนั้นเล็งเห็นว่ายาเอะนั้นร่างกายเริ่มอ่อนแอ เจ็บป่วยง่าย
จึงได้ตัดสินใจย้ายออกไปอาศัยยังที่ห่างไกลจากตัวเมืองที่คฤหาสน์เก่าแก่ของตระกูลฮิมุโระ
ซึ่งจริงๆแล้วเรียวโซมีเหตุผลในการเข้ามาอาศัย ณ คฤหาสน์แห่งนี้เพราะรู้ดีว่า
ตระกูลฮิมุโระนั้นมีการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาอย่างมากมายในอดีต
ซึ่งจะเป็นวัตถุดิบอย่างดีในการทำการวิจัยของตน
.
.
ชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวมุนาคาตะเป็นไปได้อย่างราบรื่น
งานวิจัยของเรียวโซมีความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง
ยาเอะก็สุขภาพดีขึ้นเป็นลำดับ ส่วนมิโคโตะเองก็มีเด็กๆในละแวะนั้นเป็นเพื่อนเล่น
จนกระทั่งวันหนึ่ง มิโคโตะนำกล่องถ่ายรูปแปลกประหลาดมาให้กับเรียวโซ
และบอกว่ามีเด็กผู้หญิงในชุดกิโมโนสีขาวเป็นคนให้มา
เรียวโซคิดว่าลูกสาวของตนโกหก และเชื่อว่าจริงๆแล้วเธอคงจะบังเอิญเจอกล้องนี้อยู่ภายในบริเวณคฤหาสน์
ยาเอะนำกล้องถ่ายรูปดังกล่าวมาถ่ายภาพมิโคโตะและเพื่อนๆขณะกำลังเล่นกันอยู่ด้วยความสนุกสนาน
ทว่า...
ภาพดังกล่าวกลับมีรูปของเด็กผู้หญิงผมสีดำยาวในชุดกิโมโนสีขาวอายุไล่เลี่ยกับมิโคโตะติดอยู่ด้วย
ทั้งๆที่เพื่อนๆของมิโคโตะนั้นไม่มีคนไหนเลยที่มีลักษณะดังกล่าว
เรื่องนี้จึงทำให้ยาเอะไม่ค่อยสบายใจนัก แต่ยิ่งวัน ภาพที่ยาเอะถ่ายได้นั้นก็ยิ่งมีสิ่งแปลกปลอมติดเข้ามาในภาพมากขึ้น
ทั้งรูปนักบวช รูปผู้หญิงตาบอด และรูปอื่นๆอีกมากมายที่ไม่ปรากฎในเลนส์ แต่กลับปรากฎขึ้นในภาพถ่าย
ยิ่งใช้กล้อง ยาเอะยิ่งสามารถรับรู้ถึงสิ่งที่มองไม่เห็นภายในคฤหาสน์ฮิมุโระได้มากขึ้น
ภาพถ่ายที่ออกมายิ่งทวีความรุนแรงของวิญญาณที่ติดมากับภาพ
ในที่สุดเธอก็สามารถมองเห็นวิญญาณได้ทั้งๆที่ไม่ได้ใช้กล้อง
และแล้ววันแห่งชะตากรรมก็มาถึง เมื่อมิโคโตะแอบนำกล่องไปเล่นกับเพื่อนๆและหายสาปสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
ยาเอะโทษว่าเป็นความผิดของตนที่ปล่อยให้มิโคโตะนำกล้องไปใช้ และคงจะเป็นวิญญาณร้ายที่พรากมิโคโตะไป
ยาเอะสิ้นหวังจนต้องเขียนจดหมายลาตายถึงเรียวโซ และจบชีวิตของตนเองลงในลักษณะเดียวกับซาเอะโ
ดยการผูกคอตนเองใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าศาลเจ้าจันทราภายในคฤหาสน์อิมุโระ
เมื่อเรียวโซพบร่างไร้วิญญาณของภรรยาของตนและจดหมายดังกล่าว และนำเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นผนวกเข้ากับงานวิจัยของตน
เรียวโซจึงเชื่อมั่นแน่แล้วว่า คฤหาสน์หลังนี้เป็นที่สิงสู่ของเหล่าวิญญาณร้ายและยังคงมีคำสาปหลงเหลืออยู่
เรียวโซจึงคิดจะกำจัดคำสาปที่เกิดขึ้นกับคฤหาสน์หลังนี้เพียงลำพัง
แต่ทั้งหมดกลับล้มเหลว เรียวโซไม่สามารถต้านทานวิญญาณชั่วร้ายที่สิงสถิตย์อยู่ภายในคฤหาสน์ฮิมุโระได้
เรียวโซจึงต้องจบชีวิตลงภายในชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ขณะกำลังจะกำจัดต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดลง...
.
.
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป มิโคโตะและเพื่อนๆถูกค้นพบอยู่ในป่าบริเวณใกล้เคียงด้วยการชักนำของเด็กผู้หญิงในชุดกิโมโนสีขาว
เธอและเพื่อนๆนั้นไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่เลยว่าในช่วง 1 สัปดาห์ที่ผ่านมาได้หายไปไหน
ซึ่งในที่สุดเธอก็รู้ว่า เรียวโซและยาเอะผู้เป็นพ่อแม่ของเธอได้เสียชีวิตลงแล้ว
.
.
ยังเป็นเคราะห์ดีของมิโคโตะซึ่งถูกอุปการะโดยเพื่อนสนิทของเรียวโซคือคุณฮินาซากิ (ไม่ทราบชื่อจริง)
เมื่อโตขึ้น มิโคโตะได้แต่งงานและให้กำเนิดลูกสาวชื่อมิยูกิ
ไม่มีเอกสารใดระบุถึงชีวิตของมิยุกิมากนัก นอกจากว่าเมื่อเธอโตขึ้นได้แต่งงานกับอาจารย์ของตนเอง
คือ ฮินาซากิ มาซาโตะและให้กำเนิดทายาท 2 คนคือลูกชายมาฟุยุ และลูกสาวมิกุ
นอกจากนี้เธอยังทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับมาซาโตะซึ่งเป็นนักโบราณคดี
ด้วยการเป็นช่างภาพด้วยกล้องที่ได้รับมาจากมิโคโตะผู้ซึ่งเป็นแม่ของเธอ
หลังจากมิยูกิให้กำเนิดมิกุได้ไม่นาน มาซาโตะได้เสียชีวิตลงอย่างเป็นปริศนาระหว่างการขุดค้นซากโบราณสถาน
หลังจากมาซาโตะเสียชีวิตลง มิยูกิก็เริ่มถ่ายภาพวิญญาณด้วยกล้องดังกล่าวติดมากขึ้นเรื่อยๆ
เธอใช้มันมากจนไม่สามารถทนรับสัมผัสทางวิญญาณได้ ด้วยความเครียดและภาวะต่างๆที่รุมเร้า
ในที่สุดมิยูกิก็จบชีวิตลงด้วยการแขวนคอตนเอง
.
.
มาฟุยุและมิกุ ทั้งคู่ต่างก็มีสัมผัสที่ 6 ติดตัวมาตั้งแต่เกิด สามารถมองเห็นวิญญาณได้ด้วยตาเปล่า แต่เด็กทั้งสองคนปิดเรื่องนี้เป็นความลับและไม่เคยบอกใคร...
เวลาผ่านไป มาฟุยุเริ่มเข้าวัยหนุ่มและทำงานเลี้ยงมิกุผู้เป็นน้องสาว ด้วยการเป็นผู้ช่วยให้กับนักเขียนนวนิยายชื่อดัง ทาคามิเนะ จุนเซย์
นอกจากมาฟุยุแล้ว ทาคามิเนะยังมีผู้ช่วยอีกหลายคน หนึ่งในนั้นคืออามาคุระ เคย์
มาฟุยุและเคย์ทำงานร่วมกันและสนิทกันมากจนกระทั่งมาฟุยุเอ่ยปากฝากฝังมิกุน้องสาวของตนไว้กับเคย์
ว่าถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับตน ช่วยดูแลมิกุด้วย....
.
.
ชีวิตความเป็นอยู่ของสองพี่น้องเป้นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งทาคามิเนะมีโครงการจะเขียนนิยายแนวสยองขวัญเรื่องใหม่
หลังจากการค้นคว้าหาข้อมูลสำหรับงานเขียน ทาคามิเนะพบงานเขียนที่มุนาคาตะ เรียวโซทิ้งไว้จึงเกิดความสนใจเป็นอย่างยิ่ง
ในที่สุด ทาคามิเนะจึงตัดสินใจ เรียกผู้ช่วยคนอื่นอีก 2 คนเดินทางไปยังคฤหาสน์ฮิมุโระเพื่อเก็บข้อมูลด้วยตนเอง
ทว่า....ไม่มีการติดต่อกลับมาจากทาคามิเนะและผู้ช่วยเลยเป้นเวลา 1 เดือนเต็ม
ในที่สุดมาฟุยุจึงตัดสินใจเข้าไปตามหาด้วยตนเองพร้อมกับกล้องถ่ายภาพวิญญาณ
ที่ได้รับมาจากมิยูกิแม่ของตนโดยเชื่อว่าอาจจะได้ใช้มันในบางโอกาส....
ราวกับเป็นเรื่องตลก มาฟุยุกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นเดียวกัน
ไม่มีการติดต่อกลับมาจากมาฟุยุเป็นเวลาถึง 9 วัน มิกุผู้ซึ่งเป็นน้องสาวและมีสัมผัสทางวิญญาณสามารถรู้ได้ว่า
คงจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับี่ชายของตนอย่างแน่นอน จึงตัดสินใจออกตามหามาฟุยุด้วยการเดินทางไปยังคฤหาสน์ฮิมุโระอีกคนหนึ่ง...
.
.
.
.
.
ต่อครั้งหน้าครับ....ยาวอีกแล้ว ^___^;
ต้องขอโทษด้วยที่ครั้งนี้ไม่มีภาพประกอบเลย ^^;;
ยาเอะได้กลายมาเป็นภรรยาของมุนาคาตะ เรียวโซ
ส่วนเรียวโซเองนั้นก็ได้ประกอบอาชีพเป็นนักวิจัยความเชื่อทางประเพณีตามรอยของมาคาเบะ เซอิจิโร่ผู้เป็นอาจารย์
ไม่นานยาเอะก็ตั้งครรภ์และให้กำเนิดลูกสาวชื่อว่ามิโคโตะ
เรียวโซนั้นเล็งเห็นว่ายาเอะนั้นร่างกายเริ่มอ่อนแอ เจ็บป่วยง่าย
จึงได้ตัดสินใจย้ายออกไปอาศัยยังที่ห่างไกลจากตัวเมืองที่คฤหาสน์เก่าแก่ของตระกูลฮิมุโระ
ซึ่งจริงๆแล้วเรียวโซมีเหตุผลในการเข้ามาอาศัย ณ คฤหาสน์แห่งนี้เพราะรู้ดีว่า
ตระกูลฮิมุโระนั้นมีการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาอย่างมากมายในอดีต
ซึ่งจะเป็นวัตถุดิบอย่างดีในการทำการวิจัยของตน
.
.
ชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวมุนาคาตะเป็นไปได้อย่างราบรื่น
งานวิจัยของเรียวโซมีความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง
ยาเอะก็สุขภาพดีขึ้นเป็นลำดับ ส่วนมิโคโตะเองก็มีเด็กๆในละแวะนั้นเป็นเพื่อนเล่น
จนกระทั่งวันหนึ่ง มิโคโตะนำกล่องถ่ายรูปแปลกประหลาดมาให้กับเรียวโซ
และบอกว่ามีเด็กผู้หญิงในชุดกิโมโนสีขาวเป็นคนให้มา
เรียวโซคิดว่าลูกสาวของตนโกหก และเชื่อว่าจริงๆแล้วเธอคงจะบังเอิญเจอกล้องนี้อยู่ภายในบริเวณคฤหาสน์
ยาเอะนำกล้องถ่ายรูปดังกล่าวมาถ่ายภาพมิโคโตะและเพื่อนๆขณะกำลังเล่นกันอยู่ด้วยความสนุกสนาน
ทว่า...
ภาพดังกล่าวกลับมีรูปของเด็กผู้หญิงผมสีดำยาวในชุดกิโมโนสีขาวอายุไล่เลี่ยกับมิโคโตะติดอยู่ด้วย
ทั้งๆที่เพื่อนๆของมิโคโตะนั้นไม่มีคนไหนเลยที่มีลักษณะดังกล่าว
เรื่องนี้จึงทำให้ยาเอะไม่ค่อยสบายใจนัก แต่ยิ่งวัน ภาพที่ยาเอะถ่ายได้นั้นก็ยิ่งมีสิ่งแปลกปลอมติดเข้ามาในภาพมากขึ้น
ทั้งรูปนักบวช รูปผู้หญิงตาบอด และรูปอื่นๆอีกมากมายที่ไม่ปรากฎในเลนส์ แต่กลับปรากฎขึ้นในภาพถ่าย
ยิ่งใช้กล้อง ยาเอะยิ่งสามารถรับรู้ถึงสิ่งที่มองไม่เห็นภายในคฤหาสน์ฮิมุโระได้มากขึ้น
ภาพถ่ายที่ออกมายิ่งทวีความรุนแรงของวิญญาณที่ติดมากับภาพ
ในที่สุดเธอก็สามารถมองเห็นวิญญาณได้ทั้งๆที่ไม่ได้ใช้กล้อง
และแล้ววันแห่งชะตากรรมก็มาถึง เมื่อมิโคโตะแอบนำกล่องไปเล่นกับเพื่อนๆและหายสาปสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
ยาเอะโทษว่าเป็นความผิดของตนที่ปล่อยให้มิโคโตะนำกล้องไปใช้ และคงจะเป็นวิญญาณร้ายที่พรากมิโคโตะไป
ยาเอะสิ้นหวังจนต้องเขียนจดหมายลาตายถึงเรียวโซ และจบชีวิตของตนเองลงในลักษณะเดียวกับซาเอะโ
ดยการผูกคอตนเองใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าศาลเจ้าจันทราภายในคฤหาสน์อิมุโระ
เมื่อเรียวโซพบร่างไร้วิญญาณของภรรยาของตนและจดหมายดังกล่าว และนำเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นผนวกเข้ากับงานวิจัยของตน
เรียวโซจึงเชื่อมั่นแน่แล้วว่า คฤหาสน์หลังนี้เป็นที่สิงสู่ของเหล่าวิญญาณร้ายและยังคงมีคำสาปหลงเหลืออยู่
เรียวโซจึงคิดจะกำจัดคำสาปที่เกิดขึ้นกับคฤหาสน์หลังนี้เพียงลำพัง
แต่ทั้งหมดกลับล้มเหลว เรียวโซไม่สามารถต้านทานวิญญาณชั่วร้ายที่สิงสถิตย์อยู่ภายในคฤหาสน์ฮิมุโระได้
เรียวโซจึงต้องจบชีวิตลงภายในชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ขณะกำลังจะกำจัดต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดลง...
.
.
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป มิโคโตะและเพื่อนๆถูกค้นพบอยู่ในป่าบริเวณใกล้เคียงด้วยการชักนำของเด็กผู้หญิงในชุดกิโมโนสีขาว
เธอและเพื่อนๆนั้นไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่เลยว่าในช่วง 1 สัปดาห์ที่ผ่านมาได้หายไปไหน
ซึ่งในที่สุดเธอก็รู้ว่า เรียวโซและยาเอะผู้เป็นพ่อแม่ของเธอได้เสียชีวิตลงแล้ว
.
.
ยังเป็นเคราะห์ดีของมิโคโตะซึ่งถูกอุปการะโดยเพื่อนสนิทของเรียวโซคือคุณฮินาซากิ (ไม่ทราบชื่อจริง)
เมื่อโตขึ้น มิโคโตะได้แต่งงานและให้กำเนิดลูกสาวชื่อมิยูกิ
ไม่มีเอกสารใดระบุถึงชีวิตของมิยุกิมากนัก นอกจากว่าเมื่อเธอโตขึ้นได้แต่งงานกับอาจารย์ของตนเอง
คือ ฮินาซากิ มาซาโตะและให้กำเนิดทายาท 2 คนคือลูกชายมาฟุยุ และลูกสาวมิกุ
นอกจากนี้เธอยังทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับมาซาโตะซึ่งเป็นนักโบราณคดี
ด้วยการเป็นช่างภาพด้วยกล้องที่ได้รับมาจากมิโคโตะผู้ซึ่งเป็นแม่ของเธอ
หลังจากมิยูกิให้กำเนิดมิกุได้ไม่นาน มาซาโตะได้เสียชีวิตลงอย่างเป็นปริศนาระหว่างการขุดค้นซากโบราณสถาน
หลังจากมาซาโตะเสียชีวิตลง มิยูกิก็เริ่มถ่ายภาพวิญญาณด้วยกล้องดังกล่าวติดมากขึ้นเรื่อยๆ
เธอใช้มันมากจนไม่สามารถทนรับสัมผัสทางวิญญาณได้ ด้วยความเครียดและภาวะต่างๆที่รุมเร้า
ในที่สุดมิยูกิก็จบชีวิตลงด้วยการแขวนคอตนเอง
.
.
มาฟุยุและมิกุ ทั้งคู่ต่างก็มีสัมผัสที่ 6 ติดตัวมาตั้งแต่เกิด สามารถมองเห็นวิญญาณได้ด้วยตาเปล่า แต่เด็กทั้งสองคนปิดเรื่องนี้เป็นความลับและไม่เคยบอกใคร...
เวลาผ่านไป มาฟุยุเริ่มเข้าวัยหนุ่มและทำงานเลี้ยงมิกุผู้เป็นน้องสาว ด้วยการเป็นผู้ช่วยให้กับนักเขียนนวนิยายชื่อดัง ทาคามิเนะ จุนเซย์
นอกจากมาฟุยุแล้ว ทาคามิเนะยังมีผู้ช่วยอีกหลายคน หนึ่งในนั้นคืออามาคุระ เคย์
มาฟุยุและเคย์ทำงานร่วมกันและสนิทกันมากจนกระทั่งมาฟุยุเอ่ยปากฝากฝังมิกุน้องสาวของตนไว้กับเคย์
ว่าถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับตน ช่วยดูแลมิกุด้วย....
.
.
ชีวิตความเป็นอยู่ของสองพี่น้องเป้นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งทาคามิเนะมีโครงการจะเขียนนิยายแนวสยองขวัญเรื่องใหม่
หลังจากการค้นคว้าหาข้อมูลสำหรับงานเขียน ทาคามิเนะพบงานเขียนที่มุนาคาตะ เรียวโซทิ้งไว้จึงเกิดความสนใจเป็นอย่างยิ่ง
ในที่สุด ทาคามิเนะจึงตัดสินใจ เรียกผู้ช่วยคนอื่นอีก 2 คนเดินทางไปยังคฤหาสน์ฮิมุโระเพื่อเก็บข้อมูลด้วยตนเอง
ทว่า....ไม่มีการติดต่อกลับมาจากทาคามิเนะและผู้ช่วยเลยเป้นเวลา 1 เดือนเต็ม
ในที่สุดมาฟุยุจึงตัดสินใจเข้าไปตามหาด้วยตนเองพร้อมกับกล้องถ่ายภาพวิญญาณ
ที่ได้รับมาจากมิยูกิแม่ของตนโดยเชื่อว่าอาจจะได้ใช้มันในบางโอกาส....
ราวกับเป็นเรื่องตลก มาฟุยุกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นเดียวกัน
ไม่มีการติดต่อกลับมาจากมาฟุยุเป็นเวลาถึง 9 วัน มิกุผู้ซึ่งเป็นน้องสาวและมีสัมผัสทางวิญญาณสามารถรู้ได้ว่า
คงจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับี่ชายของตนอย่างแน่นอน จึงตัดสินใจออกตามหามาฟุยุด้วยการเดินทางไปยังคฤหาสน์ฮิมุโระอีกคนหนึ่ง...
.
.
.
.
.
ต่อครั้งหน้าครับ....ยาวอีกแล้ว ^___^;
ต้องขอโทษด้วยที่ครั้งนี้ไม่มีภาพประกอบเลย ^^;;
